منزوی بودن کودکان یکی از مسائلی است که ممکن است والدین با آن مواجه شوند و به دنبال راهی برای حل آن باشند، اما باید بدانید که انتخاب راهکار درست برای حل این مشکل بسیار مهم است تا شرایط برای کودکان سختتر نگردد. منزوی بودن کودکان میتواند علل متفاوتی داشته باشد که متناسب با علت آن، یکی از راههای درمان گوشهگیری میتواند مفید واقع شود، اما اگر از نظر شما حساسیت این مشکل بالا میباشد پس بهتر است به روانشناسان مراجعه نمایید.
بیمهشو در این مقاله قصد دارد تا به بیان نشانههای کودک منزوی و راههای درمان گوشهگیری بپردازد تا والدین بتوانند از عهده حل این مشکل بربیایند. پیشنهاد ما به شما این است گکگه حتماً مقاله مشکلات رفتاری کودکان را مطالعه نمایید.
منزوی بودن کودکان
از دیدگاه روانشناسی منزوی بودن کودکان به حالتی گفته میشود که کودک دائماً ترجیح دهد فعالیتهای خود را بهتنهایی و بدون حضور دیگران انجام دهد. این کودکان ترجیح میدهند که بازیهای خود را بهتنهایی انجام داده و تا حد امکان کمتر در جمع حاضر شوند.
سکوت و منزوی بودن کودکان، نوعی رفتار غریزی است که در زمان پیشبینی احساسات دردناک و ناراحتکننده ایجاد میگردد. مادامی که کودکان دچار احساس خشم یا شرم شوند یا حتی در زمانهایی که نگران مورد انتقاد قرار گرفتن هستند، ترجیح میدهند که ساکت بمانند، زیرا احساس میکنند با تنهایی و انزوا، این احساسات بد از بین خواهد رفت.
نشانههای کودک منزوی
- بیمیلی اجتماعی:
یکی از نشانههای کودک منزوی، عدم تمایل به بازی با همسالان (چه آشنا و چه غریبه) است. این کودکان معمولاً ترجیح میدهند تا بهتنهایی بازی کرده و با دیگران در ارتباط نباشند؛ البته باید بدانید که کودکان منزوی و گوشهگیر، ترسی از بازی با همسالان خود ندارند و چنانچه والدین آنها را مجبور به بازی نمایند، تعامل و ارتباط خوبی با دیگران خواهند داشت.
- ناظر و تماشاچی:
یکی دیگر از نشانههای کودک منزوی ممکن است اینگونه باشد که کودک تمایل به بازی با همسالان خود را داشته، اما به دلیل اضطراب و کمرویی از انجام این کار خودداری نماید و تنها نظارهگر بازی افراد باشد.
- انزوای اجتماعی:
در این مورد، علاوهبر اینکه کودک تمایلی به بازی کردن به تنهایی ندارد، از بازی با دیگران نیز خودداری میکند؛ همچنین رفتارهای او با خجالت شروع شده و با خشم و گاهی افسردگی ادامه مییابد.
برای درمان گوشهگیری و منزوی بودن کودکان، ابتدا والدین باید متوجه شوند که نوع و علت این مشکل چیست تا بتوانند متناسب با آن اقدام به درمان نمایند.
علل منزوی بودن کودکان
علل گوشهگیری و منزوی بودن کودکان را میتوان با بیانی ساده بهصورت ذیل شرح داد:
- کنترل یبشازحد والدین بر روی رفتار فرزندان
- خجالتی بودن کودک
- عدم دارا بودن اعتماد به نفس
- مشکلات خانوادگی
- ترس از نتیجه کار و شکست در مسائل
- تحقیر شدن کودک در جمعهای مختلف و شکست در مراحل متفاوت زندگی
- استفاده از شیوههای تربیتی سختگیرانه برای کودکان
- نداشتن امنیت روانی در خانه و مدرسه
- کمبود محبت در محیط خانواده و مدرسه
- اختلالات یادگیری، شنوایی و گفتاری
- سرزنش زیاد کودک توسط والدین
- دارا بودن بیماریهای جسمانی و نقص عضو
راههای درمان گوشهگیری در کودکان
راههای متفاوتی برای درمان گوشهگیری وجود دارد که شما باید متناسب با شرایط فرزند خود بهترین آن را انتخاب نمایید؛ چنانچه درمان گوشهگیری را خارج از توان خود مشاهده میکنید و یا بعد از رعایت نکات زیر همچنان مشکل کودک شما حل نشده است، بهتر است با روانشناسانی که در زمینه کودکان فعالیت دارند مشورت نمایید.
- در ارتباط با کودکان از کلمات تحقیرآمیز مانند ترسو، خجالتی، بیعرضه و … استفاده نکنید.
- کودک را برای بازی نکردن با دیگران سرزنش نکنید.
- ایجاد حس امنیت در کودک و جلوگیری از ترس وی نسبت به دیگران، میتواند به درمان گوشهگیری و منزوی بودن کودکان کمک نماید.
- انجام بازیهای گروهی که در طی این بازیها بزرگسالان با کودکان مشورت مینمایند.
- خصلت خجالتی بودن کودک خود را برای دیگران بازگو نکنید.
- آمادهسازی کودکان برای ورود به موقعیت جدید
- تقویت اعتماد به نفس در کودکان نیز یکی دیگر از راههای درمان گوشهگیری و منزوی بودن کودکان است.
- علایق و تواناییهای کودک خود را درک کرده و از آنها حمایت نمایید.
- تجربههای شخصی خود را با کودکانتان در میان بگذارید.
- اگر اشتباه از جانب شما بوده است به آن اعتراف کرده و درصدد جبران آن بربیایید.
- در پایان روز زمانی را اختصاص دهید که کودک درباره اتفاقات و مسائل روز با شما صحبت نماید.
- درصورتی که کودک شما مورد طعنه یا تمسخر همسالان خود قرار گرفته است، حتماً از وی حمایت کرده تا کودک اعتماد به نفس خود را حفظ نماید.
- یکی دیگر از راههای درمان گوشهگیری و منزوی بودن کودکان این است که سعی نمایید تمامی نکات مثبت را در رفتار کودک خود پیدا کرده و وی را تشویق نمایید.
- از مقایسه کودکتان با دیگران خودداری کنید.
- اگر در جمعی کودکتان به صحبت افراد پاسخ نمیدهد، بهجای وی پاسخگو نباشید.
- توقع بیشازحد از کودک خود نداشته باشید.
- گاهی عمداً خطایی را انجام داده تا به فرزندتان نشان دهید که هرکسی ممکن است اشتباه نماید، حتی شما و مهم این است که در نهایت مسئولیت اشتباه خود را برعهده بگیرید.
- برای انجام کارهای ساده از وی کمک بگیرید و بدون توجه به نتیجه درست یا غلط آن از وی تشکر نمایید.
